مردها عطوفتشان

در واژه ها نیست ،

گوش کن ..!

صدای قلبشان...........

......

تا کسی ندید سیبت را بخور

عشقت را پنهان کن !

غصه نخور عزیزم

تقصیر از تو نیست

از من هم نیست

تقصیر از این مردک است

برای ما قانون وضع می کند...

تباه کرده ام

حرمت زمین سبز را ،

آری

انسان بیقرار

اندوه مبتذلش را

هدر نمی دهد .

گفتی برو ،

دانه های زردی که کاشتی رویید .!

عشق رسیدن نیست

نه بوسیدن هم

نه خیره به چشمان هم شدن

به گمان من

عشق این است،

جهشی از من تا تو

از تو تا من

طغیان می کند

بر روی مرزی ملتهب

بی نقشه ،بی تفکر ،بی نشان

لبانش هیاهوی واژه هاست.

پرتلاطم ،آهنگین

سرود خوان معجزه ایست از بلوغ.

بی امان، بی تردید

اندازه می کند

زمان را، ثانیه را ، دقیقه را

به بازی می گیرد تقدیر را

درهم می کوبد

بی تاب و بی قرار

در خواب نمی رود

می شمارد

دانه دانه قطره های باران را

رسوخ می کند در روح

فاصله ،قانون ،جدایی

نمی شناسد.

تصویر می سازد پی در پی

رنگ می زند جنون را

عمیق و گسترده

جای پای می گذارد در دل

بی پایه ، بی دلیل

شیون می کند.

هر شب نیازش غوطه خوردن است

در اشک

آری عشق این است

باشی یا نباشی

جزء تو نمی بیند

می رود ، می آید

خسته نیست

خون می خورد

درد می کشد

آواز می خواند

نمی نشیند هرگز

برای نشستن نیست

بی سکون آغاز می کند

جریان دارد

حرکت می کند

نه از شبی تا صبح

نه از روزی تا سال

از دمی تا خاک

نقش می بندد در تو

تا مرگ تا خواب تا ابد

آری عشق این است

قدیسه ای بی حجاب

با تو محرم می شود

با تو می خوابد

با تو بیدار است

رهایت نمی کند

می ماند

وفادار و صمیمی

این رسم اوست

در تار و پود تو

نقش می سازد

از رنگ خویش

نه برای هر کس

نه برای هر دل

و

عشق این است.

مرجان

دنبال هیچ مسیر تازه ایی نیستم ،

از تو تا تو،

این است راه من.

دیدی عزیزم

چطور واژه ها به دست و پا افتادند ،

وادارشان کرده بودم تو را تجسم کنند ، همین.

تو گرمی

پر از حرارت

تو خورشید

تضمین زیستن

تو نوری

برای انتخاب

تو ماهی

تسکین شبها

تو دشتی

شکوه دیدن

تو عشقی

امید بودن.

تو تکرار نخواهی شد

انتظار بیهودست

انتظار سنگی ست

برای توازن حیات

و سرنوشت ما چنین بوده است.

ببین که چگونه تقدیر

خودش را به خواب خواهد زد

تا عادت کنیم به فاصله ها

وبدانیم خورشید بی ما طلوع خواهد کرد

و ما در لابه لای خاطره ها خواهیم پوسید

افسوس که قانون سرنوشت

تسلیم ما نشد

و ما پنهان شدیم از چشمهای روز و شب

تنها در لفافه های عاشقانه ی خویش

حیات داشتیم

و شوق ترنم صدایمان

لبریز شاعرانه بود

برای دوباره بودن

اما تو

تکرار نخواهی شد

زیرا تو برای ابدیت آمده بودی

از عبورهای رنگین

برای معنا شدن در خویش

ناب و بی همتا

ماندی و خواهی ماند

ومن هرگز

مأیوس نیستم از این عشق

که اینجا

در خاکی دیگر

در هر فصلی

که بی تو خواهم داشت

تصویری از تو خواهم بود تا ابد.

مرجان

مرجان

من اینم زنی

نشسته در تبیعد جنون.

روزی در حصار شیشه ایی زمانه

زاده شدم

و بیاد ندارم

چه کسی از ترس تلنگر سنگها

بر من نقاب زد

و من بی وقفه

غرور زنانه ام را

از سینه ی مادر نوشیدم.

...

حال من اینم

با انگشتانم تارهای انسان می بافم

برای این خاک

وایمان دارم به عشق

که کل اندیشه ی من بود..

من از خویش باران می سازم

وباد و آتش

و اعتقاد دارم به خاک که آیین من بود

..

من اینم زنی

بیزار از صداهای سنگی

که نجوا می کنند در گوش من

از قانون دیوارها

و نمی دانند در من پیچک سبزی

بی قانون رشد می کند،

به هر سو ،به هر کجا

برای بودن،

و قانون من اینست.

...

آری این منم

زنی خسته از تارهای بی رنگ حبس

که بافتند و بافتند به دور من

بی آنکه تصور کنند نقش مرا

و بدانند

بالهای پروانه ایی تقدیر من نبود

نه شعله ی شمع نه سوختن

از آن من نیست

که انتخاب من نبود،

آسمان نیاز من بود

و این تصویر من است.

...

آری این منم

زنی از جنس رویش

با خارهای آهنی در تضادم

و قرنهاست که از هجوم

وحشیانه ی اعتقاد بیمار گشته ام.

..

من اینم

زنی از سراب عدالت

با تصمیمی که از من نبود

گریستم و خندیدم

و چه جای دردی بود

که پنهان شدم در الفاظ

برای آنانکه فلسفه بافتند

و مذهب آفریدنند

و اعتراض من این بود.

..

پس بخوان و ببین

که این است

روح من ، اضطراب من ،نبض من

و من واژه نیستم

و نه علامت، نه عدد ،نه نقش دیوار

و نه هیچ چیز دیگری

من یک انسانم

فقط همین.

مرجان

خاک ای بستر تنهایی من

همۀ عمر سفر کردم و

آخر به تو بر می گردم

همۀ عمر ز هر کوچه

و پس کوچۀ این راه دراز

همه جا گشتم و اما به تو بر می گردم.

....

همچو برگی در باد

در عبور از گذر تند زمان

من به هر سو رفتم

من به هر بانگ خوش آهنگ و

بد آهنگ زمان رقصیدم

فصلها را دیدم

و در این قصۀ تقدیر

چه خطها خواندم

چه خطرها دیدم

گاهی در اوج به خود بالیدم

گاهی در قعر زمان لرزیدم

همه وقت با دل خود بودم و تنها بودم

لحظه ای با دگران

مست و غزلخوان بودم.

.....

ولی ای خاک

ای بستر تنهایی من

همه را می دهم آخر

مرجان

آه زندگی

بگو با من از عشق من

از او که سالها مرا در بر گرفت،بی منت

او که اعتبار اسمش را در نبض من نهاد

از او که پرواز من بود

و روحش اقتدار قرن نو

آه زندگی

از عشق من بگو

که اکنون

در کجای حادثه زخمیست

بگو که فریاد کدامین سایه

سکوت او را درید

وضجه های کدامین تردید

کابوس خوابهای او شد

بگو، بگو از عشق من

از او که مرا در پناه راز خویش پروراند

و دستانش

در این بادهای وحشی جنون

در خاک مضطرب من

دانه های عاشقانه کاشت

آه زندگی

با من بگو از عشق من

بگو از جاده های بی ترحم

از این تقدیر ملتهب،

بگو که عشق من چه می کشد

در آن حصار نانجیب

بدون ذره ایی امید

آه زندگی

بگو که این زمانۀ بی فرجام

با عشق من چه کرد

بگو که کدامین پایان

انتقام خویش را از او گرفت

و اشک کدامین معشوق

در چشم او نشست

بگو که به جرم کدامین قانون

می شکند در این دیار بیمار

آه زندگی

از عشق من بگو

از جاده های بی ترحم.

مرجان

ای پاکترین واژۀ هستی

ای آتش دل نوای مستی

بازا که شکست حرمت دل

بشکن به شراره چشم پستی

بازا که دلم به خون قرین شد

آوازۀ عاشقی همین شد

ای پاکترین واژۀ تقدیر

ای رنگ حقیقت از تو تفهیم

بازا که دل از تو می نویسد

ای نقش زمانه از تو تصویر

بازا که شب از ستاره خالیست

افسون شده خاک آشنا نیست

چشمان فلک تنگ و حقیر است

بازا که زمانه مهربان نیست

بازا بازا دوباره بازا

بازا که صدای دل غمین است

آوازۀ عاشقی همین است.

مرجان

ما به فصلی دلخوش کرده  بودیم

به فصلی که می آید

تا رنگ زمانه ایی دیگر شود

به امتداد فاصله ها کاری نداشتیم

به گلدانهای خالی نگاه نمی کردیم

به خورشید دلخوش بودیم

وغروب را از یاد برده بودیم

هیچ کس در دلش

عشق گذشته ای را نمی پروراند

هیچ کس به نبودن اعتنایی نداشت

همه به ستاره های دنباله دار

لبخند می زدیم

و چه شاد بودیم از این همه فراموشی

...

چه بیهوده فکری که ندانستیم

همه چیز به سادگی تمام خواهد شد

و هیچ چیز برای ماندن نمی ماند

ما را چه می شود

مایی که همیشه به آسمان نگاه کرده ایم

آسمانی که ستارۀ دنباله داری

در آن نمی ماند

و چه تلخ خو کرده ایم

به انتظار عبثی که نشسته در دل ما

همیشه منتظریمو کسی نمی آید

به عشق زنده ایمو کسی نمی ماند.

ای اهورایی من،یزدان من

سرزمینم ،خاک من،ایمان من

ای امید هر نفس،آوای من

ای رها از هر ستم،آزاد من

دستهایت بوی رُستن می دهد

چشمهایت نور بودن می دهد

ای بلندا،نام مزدا، آشنا

ای توانا، تاج کوروش، آریا

با تو این خورشید عالم،نام تست

در دلت شیر ژیان پیمان تست

ای وسیع گستردۀ بی انتها

ای هنر،ای تخت جمشید از تو یاد

نام داریوش پاسبان خوبی و نیکی تو

آتش از عشق تو خاموشی نمی گیرد به خود

حرفهایت بوی یزدان می دهد

قدرتت بوی صداقت می دهد

پیش تو هر روز نوروز است و بس

آسمان در دستهایت، جام جم

دیو شب میمیرد از دیدار تو

اهرمن می لرزد از چشمان تو

ای اهورا

مرد تنها یادگار

ای شکسته تاج شب را در جهان

ای صلابت،کوه قدرت،پایدار

دست کاوه،تیر آرش ،شور فرهاد

از تو وام

ای نجابت، راستگو،ای نامدار

مهر تابان،قلب گیتی از تو جان

روح زرتشت در تو می رقصد به ناز

هر نیایش از تو گردد مستجاب

ای اهورا،مرد تنها

خانه ام چشمان تست

ای نریمان، مرد ایران

مهر من، ایمان تست.

مرجان

بگذار ستاره ی گم گشته ی آسمانت

فریاد کند تو را

تا در این ازدحام بی رحمانه

تصویر تو نمایان شود

بگذار بشکند

تصویر شیشه ایی فاصله ها

بگذار غرور سنگی فرو ریزد

تا آزاد شویم از ناگفته ها

به من

چیزی بگو

زیرا هر کلمه در انتظار تست

برای تفهیم شدن.

بگذار روح تازه ی تو

برای هر فصل جوانه های عاشقانه زند

تا تکرار شود

حضور دوباره ی تو

برای پروانه ها.

ببین که دردی در ما

بیداد می کند

پس بیا و بگذار

دردها در شمارش لحظه ها هدر شوند

و خاطرات خاکستری

به خواب ابدی روند

زیرا

خورشید ما در انتظار طلوعی

بیتابی می کند.

و چه باک از این همه تردید

که غروب چه وقت خواهد رسید

بگذار معجزه ی تو

قانون تلخ حقیقت را بشکند.

مرجان